James Bond Nederland

Column: De Nieuwe Roger Moore

Straks, als de aftiteling van No Time to Die na twee uur en drie kwartier over het scherm rolt, is het filmpubliek toe aan een frisse Bond-wind. Na vijftien jaar Daniel Craig wordt het tijd voor iets nieuws. Voor iets luchtigs, iets leuks, iets minder gecompliceerd.

Vooropgesteld dat Daniel Craig een steengoede James Bond is gebleken, op zowel artistiek als financieel gebied, spat het plezier niet van het scherm. Daar is hij de James Bond niet naar, net zo min als Timothy Dalton dat eind jaren 80 was. Het wordt tijd voor de nieuwe Roger Moore.

De Bond van Craig is een no-nonsense Bond. Let vooral in zijn eerste twee films maar eens op; achter iedere handeling zit een enorme kracht. Na het kijken van Casino Royale (2006) en Quantum of Solace (2008) zet ik mijn koffiekopje steevast iets fermer op het aanrecht dan normaal, het keukenkastje sluit zich vastberaden. Zal ze leren.

Deze aanpak is aardig voor een bepaalde tijd. Het heeft ons een doorlopende verhaallijn gebracht, moderne klassiekers als Casino Royale en Skyfall en meer diepte aan het weinig dimensionale karakter van James Bond. De films van Daniel Craig zijn inmiddels een niet te missen onderdeel van de aloude Bond-canon geworden. Als Craig met No Time to Die over niet al te lange tijd het eindstation nadert, mag het roer daarna wat mij betreft drastisch worden omgegooid.

Want zijn we na al die jaren serious business niet eens toe aan een lekkere vette ouderwetse campy Bond-film? Of in ieder geval iets contrasterends. En als we daarbij de benadering van Roger Moore in het achterhoofd nemen, die de zaken wat minder serieus nam, dan ligt een luchtiger versie van de Bond-films voor de hand.

Die afwisseling van serieus naar lollig heeft voor James Bond ook lange tijd goed gewerkt, zelfs binnen de loopbaan van dezelfde acteur. Sean Connery is in Goldfinger (1964) een andere Bond dan in voorganger From Russia with Love (1963). In de opvolger is hij losser, relaxter en snediger. Iets wat beter bij het verhaal past, met zijn opgeblazen tegenstander en de toverauto waarmee hij mag stunten.

Het verschil tussen On Her Majesty’s Secret Service (1969) en Diamonds Are Forever (1971) is als appels en peren, hetzelfde geldt voor Moonraker (1979) en For Your Eyes Only (1981), waarin Roger Moore twee versies van zijn James Bond mag tonen. Een zeer welkome afwisseling voor de dagen dat je de ene keer zin hebt in een stevige thriller en de andere keer in een doldwaze komedie.

Moore is in zijn tijd veel verweten. Hij bewoog zich als een paspop, acteerde idem dito, hij kwam weinig dreigend over. De humor regeerde, zijn films zijn veelal over de top. Terugkijkend op de loopbaan van de op één na langstzittende James Bond valt wellicht niet iedere film waarin hij de hoofdrol speelt in de smaak, er zitten hoe dan ook legio smakelijke scènes bij. Dat er plezier aan het maken van deze producties is beleefd, is klip en klaar, dat zie je namelijk op het scherm.

Ondanks zijn beperkte acteercapaciteiten (wenkbrauw omhoog, wenkbrauw omlaag, aldus de acteur zelf), is Roger Moore bovenal dé James Bond-ambassadeur bij uitstek geweest. Al die interviews rond iedere nieuwe Bond-productie moeten ook hem een keer de keel zijn uitgekomen, niettemin heeft hij altijd zijn eigen plezier met het maken van de films aan het voetlicht gebracht.

Een zinnig gesprek met Roger Moore was overigens niet te doen. De Engelsman diende iedere vraag van komisch bedoelde repliek. Soms geestig, vaak ook niet. Geld rolde in een interview met Moore ook steevast over de tong. Zijn kinderen hadden blijkbaar veel eten nodig, wilden naar lievenlust kunnen studeren en natuurlijk een beetje riant wonen.

Hoewel het bij Roger Moore met al zijn charme vaak op hetzelfde neerkwam; een klik met de pers had hij hoe dan ook, tot zijn laatste media-optredens toe. Altijd oog voor de fans en daarmee een enorme meerwaarde voor het product James Bond. Hij was ook een acteur die van aanpakken wist, want de ene na de andere Bond-productie rolde de bioscoopzalen in.

Daniel Craig samen met Gary Powell tijdens de opnames van Casino Royale.

En dat is wat we met een nieuwe James Bond nodig hebben: een acteur die er vooral zin in heeft dit erebaantje op zich te nemen. En heeft hij even geen zin, dan maakt hij maar zin voor de miljoenen die daar tegenover staan. Een dienend acteur die gewoon doet waarvoor hij is aangenomen, namelijk films maken.

Het probleem met Daniel Craig: die wil helemaal geen films maken. Dat hij zich sinds 2005 officieel James Bond mag noemen tot daar aan toe, maar dat hij dan telkens met zijn kop voor de camera moet verschijnen. Ja, doei! Moet ie weer maanden van huis, weer aan gewichten gaan sjorren, stoppen met drinken en dat soort poepelegein.

Weekoverzicht week 50: Daniel Craig als Benoit Blanc in Knives Out.

Zoals dat niet voor iedere Bond-acteur geldt, is Craig een blijvertje gebleken, de man van één miljard. Barbara Broccoli is daarmee teveel naar de pijpen van haar James Bond gaan dansen. Een nieuwe succesvolle Bond-acteur ligt immers niet voor het oprapen, heeft de geschiedenis uitgewezen. Craig wilde ruimte om aan andere projecten te werken, zoals een beetje toneelspelen op kosten van de zaak. Aan het kleine aantal films dat hij sinds Spectre (2015) heeft gemaakt, of nog beter sinds Skyfall (2012), hoeft het filmen van hem überhaupt niet zo nodig.

De baas van James Bond heeft haar vazal zelfs een producentenrol toebedeeld om hem tevreden te houden. Het liefst zou ze hem nóg een jaar of wat aan de riem binden, maar dat maakt Craig dus verplicht om ergens in de toekomst nóg een keer zo’n film te maken met alle opgelegde beperkingen van dien en daar past de acteur gewoon voor. Gelukkig maar, want anders duurt het wéér vijf jaar voordat de volgende Bond-film verschijnt.

Tieners hebben inmiddels geen idee wie James Bond is. En dat is toch de generatie die de filmmakers voor zich moeten zien te winnen, anders ziet de toekomst er somber uit voor 007.

Speculaties over mogelijke Bond-kandidaten zijn nooit zo mijn ding geweest, het blijft koffiedikkijken. In ieder geval mag de nieuwe James Bond geen kopie van Daniel Craig zijn, anders kan Craig er beter zelf nog eentje maken. Het moet een acteur zijn die een beetje zelfspot in zijn rol kan leggen, recht genoeg uit zijn ogen kijkt en zowel bij vrouwen als mannen in de smaak valt; de nieuwe Roger Moore dus.

Als Roger Moore nog had geleefd, had hij die klus waarschijnlijk best zelf willen klaren.

Jasper Hartog

Jasper Hartog

Columnist Jasper Hartog (1978) dacht altijd dat hij midden jaren 80 werd gegrepen door het Bond-virus. Later kwam hij erachter dat de eerste Bond-films pas vanaf begin jaren 90 op de Nederlandse tv werden uitgezonden – zijn eerste kennismaking met het fenomeen James Bond. Hoe dan ook, hij werd gegrepen door 007 en het onderwerp heeft hem nooit meer losgelaten. Hij is regelmatig te horen op radio en tv als het om James Bond gaat. Om zijn Bond-ei kwijt te kunnen en zijn kennis met een groter publiek te delen, begon hij in 2009 met Bond Blog.

Reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.