James Bond Nederland
© 1979 Danjaq, LLC and United Artists Corporation. All rights reserved.

Mijn eerste kennismaking met Bond, James Bond

De eerste James Bond film die een onuitwisbare indruk om mij maakte was een film met Sir Roger Moore. Moonraker! De film waarin Bond een megalomane schurk bestrijdt in een gigantisch ruimtestation. Voor veel mensen is dit de film waarin de producers echt te ver gingen. Dit was meer Star Wars dan Bond. Toch zal ik deze film altijd door een nostalgische roze bril bekijken. Ik neem jullie mee naar begin jaren ’90.

Ik verbleef als achtjarig jochie in het luxe Apollo hotel in Amsterdam. Op de kamer, die ik met een vriend deelde, hadden we een grote televisie met een filmkanaal van het hotel. Mijn vader en stiefmoeder verbleven verderop in de gang, dus we hadden het rijk alleen. Ineens begon er een film waarbij een spaceshuttle gestolen werd vanaf een Boeing 747. Voordat we het wisten zaten we te kijken naar een man in kakhis en een blauwe blazer die, zonder parachute, uit een vliegtuig gegooid wordt door een boomlange kerel met een stalen gebit. Van James Bond had ik nog nooit gehoord.

Lois Chiles en Roger Moore op de set van Moonraker

Misschien wel mijn favoriete pre-title sequence

Hier gingen we eens goed voor zitten! In één van de beste pre-title sequences zien we vervolgens hoe Bond de parachute van de piloot ontfutselt, wederom aangevallen wordt door de reusachtige moordenaar en hem vervolgens te slim af is door net op tijd zijn valscherm open te trekken. Nadat Jaws in een circustent belandt, begint de titelmuziek. Wat was dit?! Voor twee jongens van acht jaar oud was het een nieuwe wereld waarin wij ineens terecht waren gekomen. Een wereld met actie, achtervolgingen en op elke hoek van de straat een mooie vrouw. En, niet te vergeten, een wereld met de coole charme van Roger Moore als middelpunt. Samen, zonder ouders in de buurt, op een grote hotelkamer zo’n film tegenkomen; This is amazing!

Dubbele salto op het hotelbed

Vol verwondering hebben we de rest van de film gekeken. Een gevecht op een kabelbaan, een bootachtervolging in een gondola met gadgets, een lasergevecht in de ruimte. Voor een jongen zoals ik, met een voorliefde voor ruimtevaart, was dit een geweldige film. De rest van de dag hebben wij springend op onze boxspring bedden elke scène van de film nagespeeld. Ik wil niet weten wat de mensen in de kamer onder de onze gedacht moeten hebben…..

Inmiddels heb ik alle Bondfilms meerdere keren gezien en is Moonraker zeker niet meer mijn favoriet. Toch zal ik die dag in Amsterdam altijd herinneren als de dag dat ik voor het eerst kennismaakte met het fenomeen James Bond. Een kennismaking die mij sindsdien vele bijzondere ontmoetingen en ervaringen heeft opgeleverd.

Redactie

Redactie

James Bond Nederland is het grootste online James Bond platform van de Benelux en heeft als doel liefhebbers van James Bond van nieuws, verdiepende artikelen en andere mooi content te voorzien. Dit artikel is geschreven door een redacteur van James Bond Nederland.

1 reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Índerdaad, geheel mee eens. De producers gingen in Moonraker te ver, maar wat ze deden, deden ze wel goed.

    Thunderbird-icoon Derek Medding maakte zich onsterfelijk door voor Moonraker een ruimtegevecht te filmen dat ik zittend in de bioscoopzaal in 1979 indrukwekkender vond dan de space battle-scenes die John Dijkstra twee jaar eerder voor de allereerste Star Wars maakte.

    Waar John Dijkstra met zijn team na een jaar knutselen en het uitgeven van 1 miljoen dollar nog niet verder kwam dan één motion controlled effect shot, en een hevig ventilerende George Lucas bijkans een hartaanval bezorgde, gaf Meddings met Moonraker de hele industrie het nakijken door simpelweg de aloude in-camera techniek toe te passen.

    Om alle elementen voor het ruimtegevecht samen te voegen filmde Meddings ze een voor een waarna hij de film in de camera telkens terugwikkelde alvorens het volgende element op te nemen. Op die manier voegde hij het space station, de astronauten, de explosies en laser effecten tot een overweldigende ruimtesymfonie samen. Zolang de film tijdens het terugdraaien niet beschadigde herhaalde hij het terugdraai proces tientallen malen. Keep it simple, was zijn devies altijd.

    De hierboven genoemde space shuttle die vanaf een Boeing 747 gelanceerd wordt is een voortreffelijk voorbeeld van wat met miniaturen te bereiken is. In Moonraker geen CGI-ellende zoals in Die Another Day 23 jaar later (!) maar verbluffende foreground miniatures die in de juiste handen goud worden. Helaas bleef het voor Meddings in 1980 vanwege de stevige concurrentie bij een nominatie voor de Beste Visual Effects.

    Het is niet alleen de technisch overtuigend uitgevoerde actie die de Shuttle/Boeing scene doet imponeren, ook het idee zelf deed me in 1979 uit de bioscoopstoel opveren (en begin jaren negentig de boxspring bedden teisteren). Dit overkomt mij tegenwoordig te weinig in de nieuwe Bond films – mogelijk dat de talloze trailers en making offs op internet de verrassing op voorhand enigszins verstieren. Het voornemen is om bij Bond 25 die video’s maar eens over te slaan, maar of dat gaat lukken…

    Voor veel kids en tieners waren de Bondfilms in de jaren 60 en 70 op TV misschien überhaupt wel de eerste echte kennismaking met het speelfilm genre. Als we zien wat de films voor het publiek betekenen dan valt het aantal Oscars dat de reeks in de wacht sleept nogal tegen. Elders op deze site staat overigens een mooi overzicht van de nominaties en Oscars voor Bond.