James Bond Nederland

The Living Daylights

In april van dat jaar ging de zoektocht verder. De Nieuw-Zeelandse acteur Sam Neill deed zijn screentest op de Pinewood Studios in Londen. Iedereen bleek weg van hem te zijn en het succes van de televisieserie Reilly: Ace of Spies zou mooi van pas komen bij zijn introductie als de nieuwe 007. Bekijk zijn screentest onder hoofdstuk multimedia. Maar men wilde eerst nog de andere screentests afwachten. Mark Greenstreet, James Healey en de Franse acteur Lambert Wilson deden eind april alle drie auditie. Hun tegenspeelster was Maryam d’Abo. De volgende dag speelde het trio in een vechtscene, onder leiding van Vic Armstrong. Na afloop hiervan kon men het niet unaniem eens worden over een kandidaat en dus ging de zoektocht verder.

Op 12 mei 1986 kwam hij dan eindelijk binnen lopen bij de producenten: de nieuwe James Bond. Zijn naam was Pierce Brosnan. Hij was jong, zag er goed uit, kon vechten en had de juiste uitstraling voor de rol van 007. En deze keer was de jury wel unaniem. De volgende stap was om Brosnan definitief te strikken. De serie waarin Brosnan destijds speelde, Remmington Steel, liep op zijn einde en hierdoor zou Brosnan dus beschikbaar komen. Er werd al een voorschot genomen met een fotoshoot op Pinewood Studios, zie onderstaande foto’s.

Helaas zou het sprookje voor Brosnan – althans niet voor dat moment – op een tragedie uitdraaien. De producenten van Remmington Steel besloten op het allerlaatste moment de serie met nog een seizoen te verlengen en hielden Brosnan aan zijn contract. Iedereen was teleurgesteld, vooral Pierce Brosnan. Hij had tijdens het filmen van For Your Eyes Only de producenten van de Bond films leren kennen, aangezien zijn vrouw Cassandra Harris een rol in de film speelde. De producenten hadden toen al aangegeven in hem een toekomstige James Bond te zien.

TIMOTHY DALTON
De paniek binnen EON Productions werd nu serieus. Op zeer korte termijn zouden de opnames voor The Living Daylights beginnen en er was nog geen acteur voor James Bond! Michael G. Wilson kwam met Timothy Dalton op de proppen. Wilson en Cubby hadden Dalton al een aantal keren ontmoet. In 1968, toen Sean Connery vaarwel zei tegen de filmreeks, was Dalton ook al benaderd. Hij had het aanbod destijds afgewezen omdat hij van mening was dat James Bond door een oudere, meer ervaren acteur moest worden vertolkt. Dalton was op dat moment pas 25 jaar en vond zichzelf te jong. In 1980 werd hij nogmaals gevraagd voor de rol, omdat de producenten overwogen te stoppen met Roger Moore. Maar toen was er nog niks: geen script, geen planning voor het filmen, helemaal niks. Dalton durfde het niet aan om op dat moment in te stappen. Nu, zes jaren later, was hij enthousiast en gretig. Dalton had een duidelijke visie op het karakter van James Bond: serieuzer en dichter bij het personage dat Ian Fleming had beschreven in de boeken.

Op 29 juli 1986 deed Dalton zijn screentest. Eigenlijk vond hij dat onzin: ze kende hem toch? En bovendien hadden ze heel snel een nieuwe Bond nodig. Toch drong Michael G. Wilson erop aan. Diverse scenes uit On Her Majesty’s Secret Service werden nagespeeld. Regisseur John Glen was blij met wat hij zag. Na een proces van maanden met veel teleurstellingen hadden ze hun nieuwe James Bond gevonden. Zijn naam was Dalton, Timothy Dalton.

AND . . . ACTION!
Hoewel de stress van het vinden van de nieuwe James Bond achter de rug was, kon men zich geen rustpauze veroorloven. De strakke filmplanning, en de daaraan gekoppelde premier datum, dwong de crew direct aan de slag te gaan. In totaal waren er vijf maanden uitgetrokken voor het filmen. Op 17 september 1986 begon de crew van de second unit met het filmen op locatie in Gibraltar. Op zaterdag 27 september had Timothy Dalton zijn laatste draaidag voor de film Brenda Starr in de Verenigde Staten. Een dag later zat hij in het vliegtuig om vervolgens op maandagochtend aan te treden bij de Pinewood Studios. Daar begon de first unit met het filmen van de interieurscenes van Stonor House. Na een aantal dagen filmen in Londen vertrok Dalton ook naar Gibraltar om zich daar bij de filmcrew toe te voegen. Veel stunts deed hij zelf, wat hem respect opleverde bij de stuntmannen. Een aantal stunts mocht hij niet zelf doen. John Glen vond het niet nodig  en wilde niet dat zijn ster onnodig risico liep om gewond te raken en daardoor de planning in de soep te laten lopen. In twee dagen tijd werden de opnames met Timothy Dalton op Gibraltar afgerond.

Begin oktober begon zowel de first als de second unit met (de voorbereidingen voor) het filmen in Wenen. De Oostenrijkse hoofdstad deed in de film dienst als de stad Bratislava, van waaruit Koskov overloopt naar het westen. Ook het exterieur van Kara’s appartement, de tram en de actiescene met de Aston Martin werden daar opgenomen. Interieurscenes werden later op Pinewood Studios geschoten.

Eind oktober 1986 verhuisde de first en second unit naar Tanger, in het noorden van Marokko. Er werd begonnen met de opnames rondom de luxe villa van Brad Whitaker. De villa was eigendom van miljonair Malcolm Forbes en het bezat onder andere een museum van kleine soldaatjes. Hierdoor ontstond het idee bij de filmmakers om Whitaker zijn eigen legermuseum te geven waarin hij zich waande als Napoleon. Tijdens hun verblijf in Marokko was het onduidelijk of ze medewerking zouden krijgen van de overheid. Tot op het laatste moment was het onzeker of ze de scenes met het Hercules vliegtuig wel mochten draaien daar in het Noord-Afrikaanse land. Uiteindelijk kreeg EON Productions toestemming. Er werden veel achtergrondbeelden gefilmd, die later gebruikt werden bij het gevecht tussen James Bond en Necros. Deze scene werd opgenomen in de Pinewood Studios.

In december 1986 verplaatste de crew van de second unit zich naar East Sussex, alwaar de opnames werden gemaakt van de Land Rover die van de klif rijdt in de openingsscene. Tot slot keerde zij terug naar Londen voor enkele opnames op Trafalgar Square. De first unit ging ondertussen aan de slag in de Pinewood Studios en filmde de scene van de ontmoeting tussen Bond en Saunders in het restaurant.

In het nieuwe jaar ging het hele circus naar de Weissensee voor de opnames met de Aston Martin en de ontsnappingstocht in de cellokist. Michael G. Wilson vond dat bij een nieuwe James Bond ook een nieuwe auto hoorde. De meest logische stap was om terug te gaan naar het merk wat zo geassocieerd werd met Bond; Aston Martin. In totaal werden drie exemplaren van de Aston Martin Volante geleverd en een aantal dummies. De crew kende wel wat tegenslagen. Zo was het meer wel bevroren, maar oogde het niet wit van de sneeuw. Ook lukte het in eerste instantie niet om de Aston Martin over het talud te laten springen. De auto belandde aanvankelijk in het schuurtje in plaats van erop. Het idee om met de cellokist de heuvel af te glijden kwam van regisseur John Glen. Toen hij het idee opperde, was Cubby niet overtuigd. Pas toen Glen het demonstreerde gaf de producent toestemming.

Op 3 februari 1987 verhuisde de gehele cast en crew naar de Pinewood Studios voor de allerlaatste opname: de politieauto die door het ijs zakte.


Sponsoren

Sinds jaar en dag bevatten de James Bond-films sluikreclame, ook wel productplacement genoemd. Sommige bedrijven zorgen alleen dat hun producten in de film te zien zijn, andere betalen er grof geld voor om ook promotiecampagnes met James Bond op te mogen zetten.

In The Living Daylights is het niet anders. Natuurlijk springen er een tweetal echt uit: Aston Martin en Philips. Voor beide bedrijven niet de eerste keer en vooral ook niet de laatste keer dat ze in een James Bond-film te zien zijn. Hierover een overzicht van de sponsoren van deze James Bond-film.

Aston Martin. Het bedrijf keerde terug nadat het Roger Moore-tijdperk zich kende door gebruik van de Lotus Esprit. Het was pas laat in de productie van de film dat er gekozen werd voor Aston Martin. De poster rechts is niet van Aston Martin, maar betrof een teaserposter met een grill van een Aston Martin uit de jaren ’60. Aston Martin was hierbij niet betrokken. Lees hierover meer op de pagina van de Aston Martin V8 Volante.

Audi AG. Omdat Aston Martin pas later in de productie betrokken werd, was er al een overeenstemming met Audi AG. In de film zijn twee modellen te zien: Audi 200 Quattro en de Audi 200 Avant Quattor. Ook verscheen er een poster van Audi, met een foto uit de film.

Bollinger. The Living Daylights is de vijfde James Bond-film waarin het Franse merk terugkeerde. Aan het einde van de pre-title sequence krijgt Timothy Dalton een glas van deze champagne in zijn handen gedrukt. Later in de film haalt 007 een picknickmand op bij Harrods, voorzien van een fles Bollinger. General Koskov benoemd de fles ook nog eens: “Champagne Bollinger R.D.. The best!”, aldus Jeroen Krabbe. Het is de tweede James Bond-film waaraan het merk ook een reclame had gekoppeld. Zo verscheen er een poster waarin James Bond aan het bellen is aan het einde van de pretitle sequence. Overigens is Bollinger een van de weinige merken die gevraagd wordt door de producenten en geen grote bedragen neertelt om mee te mogen doen.

Cartier. Het Franse juweliershuis is te zien in The Living Daylights. Wanneer James Bond samen met Kara Milovy in Wenen komen, is in de lobby van het hotel een vitrintekast te zien van het merk. Vermoedelijk draagt Maryam d’Abo aan het einde van de film een halsketting van het merk, tijdens het eindconcert.

David Shilling. Ondanks dat er geen enkele hoed in The Living Daylights te zien is, komt deze terug op de aftiteling van de film. De hoedenmaker is vooral beroemd van zijn creaties welke worden gedragen op de paardenrennen van Ascot. David Shilling is niet voor de gewone man: een reguliere hoed kost rond de €3.000,–.

Gottex Swimmingwear. In diverse scene van de film zijn de badpakken van het merk Gottex te zien. Voor de rest is er geen promotiecampagne aan gekoppeld.

Philips. Het Nederlandse merk is in vele James Bond-films terug te zien. Zo ook in The Living Daylights. In verschillende scenes is het logo duidelijk te zien. Het meest opvallende is de sleutelhanger van Bond en de autoradio van de Aston Martin V8 Volante. Maar ook de cassettespeler van Necros is van Nederlands fabrikaat. Naast dat de producten in de films te zien waren, heeft Philips ook een hele reclamecampagne omtrent The Living Daylights uitgebracht. Wat uitspringt is de productcatalogus van het merk, met op elke televisie een afbeelding uit de film. Een echt collector’s item is een replica van de sleutelhanger.

Spectral Marine. Voor de film leverde deze scheepsbouwer een catamaran welke werd gebruikt als CIA boot. Naast het beschikbaar stellen van de boot heeft het bedrijf verder niks met de film of promotie gedaan.

Naast de sponsoring bedankt EON Productions ook de medewerking van Koning Hassan II van Marokko, de overheid van Gibraltar, het ministerie van Defensie, de bewoners van de Weissensee, de overheid van Karinthie, de burgemeester van Wenen en het Austrian Youth Sympony Orchestra onder leiding van Gert Meditz.


Premiere & releasedata

De premiere van The Living Daylights markeerde niet alleen de start van Timothy Dalton als James Bond, maar vierde ook het 25-jarig jubileum van de filmreeks. De premiere werd gehouden in het Odeon Theatre aan het Leicester Square in Londen. Bij de koninklijke premiere, op 25 juni 1987, waren Prins Charles en de Princess Of Wales Diana aanwezig. Acteur Timothy Dalton en Maryam d’Abo hadden het stel al eerder ontmoet op de set van de film in de Pinewood Studios. Daar bracht het stel een bezoek aan de opnames in de werkplaats van Q. Ter opening van de premiere abseilde stuntman Simon Crane van het gebouw af. Crane was stuntdubbel van Dalton in de film. Het grote publiek kon de dag erna de film in de bioscopen zien. De Amerikanen moesten nog even een aantal dagen wachten.

Bij de premiere in Frankrijk waren aanwezig Timothy Dalton, Maryam d’Abo, regisseur John Glen, producent Albert R. Broccoli samen met zijn vrouw Dana en hun dochter Barbara Brocoli. Bij de premiere in de Amsterdamse bioscoop Tuschinski kon natuurlijk Jeroen Krabbe niet ontbreken. Samen met Timothy Dalton was hij daar aanwezig.

Overzicht release data wereldwijdt:


🇬🇧 30 juni 1987
🇮🇪 3 juli 1987
🇳🇱 9 juli 1987
🇸🇪 10 juli 1987
🇹🇭 11 juli 1987
🇯🇵 16 juli 1987
🇱🇺 30 juli 1987


🇫🇮 31 juli 1987
🇺🇸 31 juli 1987
🇳🇴 05 augustus 1987
🇦🇷 13 augustus 1987
🇩🇪 13 augustus 1987
🇩🇰 14 augustus 1987
🇵🇹 28 augustus 1987


🇫🇷 16 september 1987
🇬🇷 16 september 1987
🇮🇹 19 september 1987
🇧🇪 01 oktober 1987
🇧🇷 03 oktober 1987
🇦🇹 19 november 1987

Awards

De kritieken op The Living Daylights waren heel wisselen. Lovend en sommige vonden dat er een denktank moest worden opgericht om een nieuwe weg in te slaan. Ook op gebied van awards kon The Living Daylights niet met de grote jongens zoals de BAFTA en de Oscars. Desondanks werd de film wel genomineerd in een aantal categorien. In 1988 ontving de film een nominatie voor de Saturn Award voor beste fantasy film. Gelukkig in deze categorie niet gewonnen. Wel wisten ze een Golden Screen in Duitsland in de wacht te slepen voor beste film. John Barry ontving voor zijn werk aan The Living Daylights een nominatie van de International Film Music Critics Award. Helaas wist hij deze niet te verzilveren. Een klein succes voor het geluid team: zij wonnen de Golden Reel Award van de Motion Pictures Sound Editors in de Verenigde Staten.


Voertuigen & gadgets

Klik op onderstaande foto’s om meer informatie te lezen over de voertuigen en gadgets uit The Living Daylights:



Aston Martin V8

Audi 200 Quattro Avant

Spectral Marines




[/one_third_last


Locaties

Het 007-debuut van Timothy Dalton is gefilmd in Gibraltar, Engeland, Oostenrijk, Marokko en de Verenigde Staten.

Gibraltar
In de openingsscene van The Living Daylights zien we 007 op trainingsmissie in Gibraltar. Dit Britse overzees gebied ligt in het uiterste zuiden van Spanje en kent als toegang tot de Middellandse Zee een strategische ligging. Sinds de achttiende eeuw is Gibraltar onderdeel van het Britse Koningrijk. De actiescene is gefilmd bovenop de Rots van Gibraltar en de kenmerkende slingerwegen op deze rotspunt. Overigens is het allerlaatste shot van de achtervolging, waarin de militaire jeep in zee belandt, geschoten de Britse wateren nabij East Sussex.

Oostenrijk
James Bond reist na de openingstitels af naar de Slowaakse hoofdstad Bratislava. In werkelijkheid zijn alle buitenscenes die zich hier afspelen opgenomen in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. Eind jaren tachtig lag Slowakije nog achter het IJzeren Gordijn en was daar ter plekke filmen geen optie. De actiescene met Bond en Kara in de Aston Martin V8 Vantage is ook in Oostenrijk gefilmd, namelijk bij de Festungsbergtunnel in Carinthia en de bevroren Weissensee. Het is ook in de buurt van dit meer dat Bond en Kara in een cellokoffer de Oostenrijkse grens passeren.

Maar Wenen is niet alleen als de Slowaakse hoofdstad te bewonderen in The Living Daylights. Ze mag ook onder haar eigen identiteit schitteren. Zo bezoeken Bond en Kara het Maria-Theresien-Platz, Paleis Schwarzenberg (wat het exterieur is van het hotel waarin ze verblijven) en het Prater Park. Net als Orson Welles in de beroemde film The Third Man maakt Bond een ritje in het beroemde reuzenrad. De scene in het Prater Cafe, waar collega Saunders sterft, is dan weer opgenomen in de Pinewood Studios.

Engeland
De overgelopen Russische generaal Koskov wordt in Engeland ondergebracht in een MI6 ‘safehouse’ genaamd Bladen.  Dit immense landhuis, één van de oudste in Groot Brittanie, heet in werkelijkheid Stonor House and Gardens en ligt vlakbij Henley-on-Thames in Oxfordshire. Daarnaast is de scene waarin 007 Pushkin ‘vermoordt’ gefilmd in Elveden Hall in Suffolk.

Marokko
Waar Oostenrijk naast zichzelf ook als Slowakije fungeert in The Living Daylights, zo speelt Marokko eenzelfde rol. Want het Noord-Afrikaanse land doet in de film ook dienst als Afghanistan, een land waar de Bond producenten vanwege de oorlog destijds niet voor opnames terecht konden.

De villa van wapenhandelaar Whitaker ligt in de Marokkaanse stad Tanger en is in werkelijkheid het Forbes Museum. De binnenscènes in de villa werden in de Pinewood Studios opgenomen. Ook het hotel waar generaal Pushkin arriveert en de achtervolging over de daken zijn gefilmd in Tanger.

De gedrogeerde 007 wordt per vliegtuig meegenomen naar Afghanistan. In werkelijkheid landt hij op het vliegveld nabij de Marokkaanse stad Ouarzazate. De binnen scènes in het Russische legerkamp zijn weer in de Pinewood Studios gefilmd. Bond ontsnapt en volgt rebellenleider Kamran Shah mee door het verwoeste Afghaanse landschap. Dit werd ook gefilmd in Marokko, namelijk bij de Middeleeuwse vestingstad Ait-Ben-Haddou.

Verenigde Staten
Tot slot zijn een aantal scenes met het C-130 Hercules vliegtuig opgenomen in en boven de Mojave woestijn in Californië.


Posters

Dit onderdeel van de wiki wordt nog aangepast.


Muziek

The Living Daylights was de laatste “Bondsoundtrack” die de legendarische John Barry componeerde. De soundtrack werd voor het eerst uitgebracht in 1987 door Warner Bros Records en heeft een speelduur van bijna 36 minuten met 12 tracks. Latere re-releases van Nor Rykodisc en EMI kwamen met 9 extra tracks in de schappen, waaronder alternatieve instrumentale end credits. Rykodisc’s versie omvatte de gunbarrel-scene van de film, de gevangenisuitbraak op de luchtmachtbasis en het bombardement van de brug in Afghanistan. De soundtrack is opmerkelijk te noemen door de introductie van elektronische ritmesporen, op dat moment een relatief nieuwe innovatie. De mix van klassieke en elektronische muziek met de synthesizer was een geniale zet van Barry.

A-ha The Living Daylights

De titelsong, “The Living Daylights”, gezongen door de Noorse popgroep A-ha, werd door John Barry geschreven met Paul Waaktaar-Savoy. Dit nummer is een van de weinige 007 titelsongs die niet worden uitgevoerd of geschreven door een Britse of Amerikaanse artiest. De hoogste notering van de titelsong van A-ha in de Nederlandse Top 40 was plaats 11 en in de Vlaamse Ultratop 50 op plaats 4.

The Pretenders The Living Daylights

Er werden nog twee gezongen nummers aan de soundtrack toegevoegd ingezongen door de Amerikaanse zangerers Chrissie Hynde van de rockgroep The Pretenders. De endcredit If There Was a Man en Where Has Everybody Gone. De laatste is te horen als melkman vermomde KGB-agent Necros op zijn walkman beluistert in de film. In eerste instantie wilden de producenten The Pretenders gebruiken voor de de titelsong, maar vanwege het succes van Duran Duran’s A View to a Kill, gaven ze de net zo populaire popgroep A-ha meer kans op hoge noteringen in de Europese hitlijsten.

Klassieke muziek speelt een belangrijke rol in de film, met name omdat Bondgirl Kara Milovy een cellist speelt. Te horen is o.a. Mozart’s 40ste Symphony in G minor (1e beweging), uitgevoerd door het orkest in het conservatorium in Bratislava wanneer generaal Koskov vlucht, gespeeld door onze eigen Jeroen Krabbé. Voordat Bond wordt gedrogeerd door Kara, oefent ze de Cello-solo uit de eerste beweging van Dvořák’s cellokoncerto in B minor. Aan het eind van de film voeren Kara en een orkest (uitgevoerd op het scherm van John Barry) Tchaikovsky’s Rococo Variations uit.

Al met al een klassieker deze soundtrack van de 15e James Bond film van EON Productions, welke bij vele James Bondfans favoriet is!

Originele LP-uitgave:

  1. The Living Daylights (titelsong) [4:16]
  2. Necros Attacks [2:04]
  3. The Sniper Was A Woman [2:30]
  4. Ice Chase [4:05]
  5. Kara Meets Bond [2:47]
  6. Koskov Escapes [2:23]
  7. Where Has Every Body Gone (The Pretenders) [3:37]
  8. Into Vienna [2:50]
  9. Hercules Takes Off [2:17]
  10. Majuhadin and Opium [3:13]
  11. Inflights Fight [3:12]
  12. If There Was A Man (The Pretenders) [2:54]
Bonus tracks (na 1998)

  1. Exercise At Gibraltar [6:22]
  2. Approaching Kara [2:21]
  3. Murder At The Fair [2:22]
  4. “Assassin” And Drugged [2:43]
  5. Airbase Jailbreak [4:37]
  6. Afghanistan Plan [3:34]
  7. Air Bond [1:46]
  8. Final Confrontation [1:58]
  9. Alternate End Titles [3:20]

Songtekst:
Hey driver, where we going ? I swear, my nerves are showing
Set my hopes up way too high, living’s in the way we die

Comes the morning and the headlights fade away
Hundred thousand people, I’m the one they frame
I’ve been waiting long for one of us to say
“Save the darkness, let it never fade away”
Ooohh, the living daylights
Ooohh, the living daylights (the living daylights)

Alright, hold on tight now, it’s down, down to the wire
Set your hopes up way too high, living’s in the way we die

Comes the morning and the headlights fade away
Hundred thousand changes, everything’s the same
I’ve been waiting long for one of us to say
“Save the darkness, let it never fade away”
Ooohh, the living daylights
Ooohh, the living daylights (the living daylights)
Ooohh, the living daylights (the living daylights)

Comes the morning and the headlights fade away
Hundred thousand people, I’m the one they frame
Ooohh, the living daylights
Ooohh, the living daylights (the living daylights)
(the living daylights) set your hopes up way too high
(the living daylights) living’s in the way we die
(the living daylights) set your hopes up way too high
(the living daylights) living’s in the way we die
(the living daylights) set your hopes up way too high

LP:

Single:

CD’s:


Multimedia

Screentest van Sam Neill:

Elektronische perskit, met interview, B-roll en Behind The Scene beelden:


Merchandise

In de jaren 60 en 70 kende de memorabilia van 007 bijna geen einde. Eind jaren 80 is dit een stuk minder geworden. Memorabilia van The Living Daylights is redelijk lastig te vinden.  Zou iedereen de overgang van Roger Moore naar Timothy Dalton spannend gevonden hebben? Voor The Living Daylights zijn er toch wat unieke verzamelstukken te vinden.

Philips Keyfinder
De meest bekende is misschien wel de Philips Keyfinder. James Bond krijgt van Q-branch een sleutelhanger welke reageert op een fluitsignaal. Deze keyfinder bevat ook een loper die volgens Q 90% van alle sloten ter wereld opent. Door Philips is voor de Nederlands première een simpelere versie uitgebracht. Deze ziet er hetzelfde uit als in de film en reageert ook op een fluitsignaal. Natuurlijk bevat deze geen gaslading, explosieven en loper.

Bond’s .22 Automatic
In 1987 bracht speelgoed fabrikant Lone Star een speelgoed Walther PPK op de markt in Engeland. Deze set bevatte een kunststof pistool met metaal binnenwerk, een schouderholster en een strip met 25 klappers dit onderin het pistool geplaats konden worden. Van deze set zijn er in Duitsland twee verschillende versies uitgebracht nl. één met een zwart kunststof pistool en één met een grijs kunststof pistool. Deze Duitse versies zijn uitgebracht door speelgoed fabrikant Wicky en verschenen zonder de schouderholster.

Little Lead Soldiers
Het merk Little Lead Soldiers kwam met een speciale The Living Daylights editie op de markt (jaar van uitgave niet bekend). De set bestaat uit 4 doosjes met verschillende items uit de film. Zo is er ‘007 Girls’, ‘007 Team’ en ‘007 Villians’. Daarnaast kwam de set met divers promotiemateriaal van de film. De sets zijn bijna niet te krijgen en zeer kostbaar.

The Living Daylights horloge
Een andere redelijk zeldzaam object is het digitale horloge uitgebracht door de firma Zeon in 1987. Het opmerkelijkste van deze horloge is dat deze de welbekende James Bond tune speelt. Het horloge werd uitgebracht op een kartonnen ondergrond met de beeltenis van Timothy Dalton. Het horloge is waterdicht tot 100 meter en heeft een alarmfunctie, stopwacht en dag en datum aanduiding.

The Making of The Living Daylights
Ze worden gezien als een van de meeste complete making of-boeken van de Bond-films: The Making of On Her Majesty’s Secret Service en The Living Daylights. Beide geschreven en samengesteld door Charles Helfenstein. Completer kan het eigenlijk niet. Het begon met het boek van On Her Majesty’s Secret Service. Dat was zo’n succes dat een vervolg niet uit kon blijven. Het eerste boeken kon Helfenstein samenstellen doordat hij heel veel informatie van de film bezat. Ook van The Living Daylights weet hij veel te vertellen. Echt een aanrader. Het boek is via veilingsites nog wel verkrijgbaar.

Walther WA2000 Sniper Rifle replica
James Bond gebruikt in de film een Walther WA 2000 om de sluipschutter uit te schakelen en zo Koskov te beschermen. Walther heeft maar 176 stuks van deze geweren geproduceerd. Het bedrijf Ares Airsoft heeft een airsoft versie uitgebracht schaal 1:1. Diverse bedrijven in Azië hebben kleinere schaalmodellen op de markt gebracht met een schaal van 1:6 wat past bij de meeste actiefiguren.


Trivia

  • Acteur Carl Rigg werd door regisseur John Glen gevraagd voor de rol als huurmoordenaar aan het begin van The Living Daylights. Rigg was op dat moment werkeloos en alleen met zijn kind thuis. Hij liet zijn kind bij de buren achter en schreef een briefje voor zijn vrouw dat hij gevraagd was voor een James Bond-film. Hoe dat is afgelopen is een raadsel.
  • Het is de laatste James Bond-film waar John Barry de score van maakte. Hij is zelfs te zien als dirigent in het orkest van Kara Milovy.
  • Tot aan Casino Royale (2006) was dit de laatste originele titel van de James Bond-boeken van Ian Fleming.
  • Voor het eerst sinds het verschijnen van Dr. No in 1962 werd de rol Miss Moneypenny door een andere actrice vertolkt. Caroline Bliss nam het stokje over van Lois Maxwell.
  • De raket van de ghettoblaster, welke te zien was in Q’s lab, werd afgevuurd door niemand minder dan Prins Charles. Hij bezocht die dag de set op Pinewood Studios.
  • Voor de tweede keer in de Bond-geschiedenis was het kantoor van ‘M’ op locatie. Dit gebeurde eerder in You Only Live Twice. Later werd in The World Is Not Enough gebruik gemaakt van een locatie buiten Londen.
  • In het persoonlijke oorlogsmuseum van Brad Whitaker staan standbeelden van grote krijgsheren. In de gang zijn te zien Alexander de Grote, Genghis Khan, Attila the Hun, Adolf Hitler, Napoléon Bonaparte, Duke of Wellington en Cesar.
  • Joe Don Baker is een van de drie prominente acteurs in de James Bond-geschiedenis die in een andere James Bond-film een hele andere rol had. In GoldenEye en Tomorrow Never Dies was hij te zien als CIA-agent Jack Wade. Andere acteurs waren Charles Grey (Henderson in You Only Live Twice en Blofeld in Diamonds Are Forever) en acteur Walther Gotell (Morzeny in From Russia With Love en Generaal Gogol in diverse films).
  • Oorspronkelijk was het de bedoeling dat The Living Daylights de voorloper zou gaan worden van Dr. No. Aan het einde van de film zou Bond de missie naar Jamaica krijgen.
  • Morton Harket, voorman van A-Ha, kreeg de optie om een kleine rol als slechterik te krijgen in de film. Vanwege het drukke tourschema van de groep sloeg hij dit af.
  • De Bell UH-1 helikopter in de film was eigendom van het Britse leger en werd tijdens de Falkland-oorlog door de Britten in beslag genomen.
  • De papegaai (macaw) in het safehouse van MI6 is dezelfde als in For Your Eyes Only.
  • Vanwege de kosten werd een kleiner toestel dan de Hercules C-130 gebruikt voor de opnames. Wel werd een schaalmodel van het toestel gebruikt voor de opnames.
  • Omdat het niet mogelijk is om met een Hercules C-130 te rijden en vliegen wanneer het laadruim geopend is, werd de achterzijde van het vliegtuig nagebouwd op een vrachtwagen.
  • In The Living Daylights is veel klassieke muziek te horen, welke nooit op de soundtrack terecht zijn gekomen. tijdens het eerste concert is Mozart’s 40th Symphony in G minor te horen en later tijdens een repetiei van Milovy is Borodin’s strijkkwartet No. 2 in D major te horen. Wanneer James Bond en Kara Milovy in Wenen aankomen is op de achtergrond, hoe kan het ook anders, Johann Strauss’s Wine, Women, and Song wals te horen. Tijdens de opera, waarbij James Bond de paspoorten heeft, wordt Mozart’s Il Nozze di Figaro ten gehore gebracht. Aan het einde van de film wordt Tchaikovsky’s Rococo Variations gespeeld.
  • Het is een van de weinige filmtitels die niet aan het einde van de vorige film te zien was.
  • James Bond-acteur Timothy Dalton was de eerste acteur die niet in het leger had gediend.
  • Het reuzenrad in de film was een idee van regisseur John Glen. Hij kende het reuzenrad van zijn eerste film uit 1949 The Third Man. In de film werkte hij samen met Guy Hamilton, Bernard Lee, Robert Brown en Geoffrey Keen.
  • Het Rode Kruis was fel tegen het gebruik van het logo in de film. De officiele lezing was dat er misbruik zou worden gemaakt van de organisatie met als doel het smokkelen van drugs. Het was de tweede keer dat het logo werd gebruikt. Dat was eerder in On Her Majesty’s Secret Service.
  • Christopher Reeve (Superman), was door Albert R. Broccoli gevraagd om de rol van James Bond te vertolken, maar sloeg dit aanbod af.

Filmfouten



Regisseur
John Glen

Producenten
Albert R. Broccoli
Michael G. Wilson

Scenario
Ian Fleming
Richard Maibaum

Cinematografie
Alec Mills

Muziek
John Barry

Soundtrack
The Living Daylights van A-ha

Release
27 juni 1987 (UK)
09 juli 1987 (NL)

Speelduur
131 minuten

Prijzen
BMI Film Music Award
- John Barry
Golden Screen
Golden Reel Award
- Beste geluid effecten

Budget
€ 35.000.000

Filmlocaties
Marokko
Oostenrijk
Gibraltar
Groot-Brittannie
Verenigde Staten
Italie