James Bond Nederland

Chateaus Flight

In augustus 2018 bracht ik een bezoek aan maar liefst drie iconische Bond locaties. Exclusief voor onze site hield ik een reisverslag bij.

Het idee ontstond in de zonnige weken van juli 2018. Ik wilde deze zomervakantie graag een Bondlocatie bezoeken maar kon me, met een gezin aan het thuisfront, geen grote reis veroorloven. Het zou een bliksembezoekje moeten worden en dus werden de mogelijk te bezoeken locaties aardig beperkt. Mijn oog viel al snel op Parijs en dan niet zozeer de stad zelf maar de regio rondom de Franse hoofdstad. Want zoals iedere Bond fan weet, liggen daar drie chateau’s die we kennen uit de Bond films Thunderball (1965), Moonraker (1979) en A View To A Kill (1985). Met de 007 reisbijbel On the tracks of 007 in de hand draaide ik een reisprogramma in elkaar. En verdomd, het leek me mogelijk om in twee (lange) dagen alle drie deze prachtige chateau’s te bezoeken! Samen met een goede vriend (en tevens filmliefhebber) ging ik op pad!

Dag 001

Vroeg uit de veren! Om exact vijf uur in de ochtend vertrekken we met onze Renault vanuit Eindhoven. Nu maar hopen dat deze auto haar dak en achterzijde wel weet te behouden. De eerste bestemming op onze tweedaagse field trip is de Franse gemeente Chantilly. Hier is een aanzienlijk deel van A View To A Kill opgenomen. De reis verloopt voorspoedig en we bereiken de plaats van bestemming iets na negenen. Aangezien Château de Chantilly pas om tien uur haar deuren opent, maken we eerst nog een pitstop bij een zeker benzinestation aan de Avenue du Maréchal Joffre. Dit is de plek waar Tibbett in de wasstraat wordt vermoord door May Day. Op wat moderniseringen na lijkt het benzinestation nog aardig op de filmlocatie van ruim dertig jaar geleden.

Klokslag tien uur staan we aan de poort van Château de Chantilly. Dit is duidelijk herkenbaar dezelfde poort als waardoor Bond en Tibbett hun Rolls-Royce manoeuvreerden in de film. Gelukkig staat Scarpine ons niet op te wachten. Vanaf deze plek zie je rechts een groot pand liggen wat in niet al te beste staat is. In A View To A Kill is dit volgens Scarpine het verblijf van het personeel. Kijken we naar links dan zien we, net als Bond in de film, de immense paardenstallen.

Het pad naar het chateau zelf brengt ons langs de open plek waar Stacey Sutton met helikopter arriveert. We kijken naar links en zien het balkon van waar Bond en Tibbett de aankomst van de Amerikaanse aanschouwen. Via de brug lopen we naar de binnenplaats van het chateau. Overigens kan deze brug niet zoals we in de film zien omhoog worden getakeld. Die scene is elders geschoten. De binnenplaats herken je ook direct als de plek waar Jenny Flex het Britse duo begroet. Helaas worden wij door niemand begroet. En al helemaal niet door an early riser zo aantrekkelijk als Jenny.

Het chateau zelf is tegenwoordig een kunstmuseum. Niet alle interieurscenes uit de film zijn destijds ook daadwerkelijk in het chateau opgenomen. Maar het handjevol scenes dat er wél is geschoten, kan je “herleven”. Zo is de trap die Bond, Flex en een hijgende Tibbett beklimmen te zien. En een bezoekje aan de souvenirshop is ook de moeite waard. Niet alleen omdat de Franse James Bond club een magazine gewijd aan de opnames hier verkoopt, ook omdat hier een scene is gefilmd. De deur waardoor Bond de schurk Zorin en Stacey een kantoortje in ziet verdwijnen (én waar hij vervolgens door May Day wordt weggestuurd) is hier namelijk opgenomen.

We verlaten het chateau aan de voorzijde. Via een grote trap bereiken we de omliggende tuinen. Aan de voet van deze trap boent Tibbett in A View To A Kill zijn bolide om vervolgens door Bond naar de wasstraat te worden gestuurd. Via dezelfde loopbrug als waarop Bond kennis maakt met Stacey bereiken we de achterzijde van het chateau. Hier vindt in de film de receptie plaats.

Een wandeling van een kleine tien minuten brengt ons bij de paardenstallen genaamd Musée Vivant du Cheval. Links hiervan ligt de renbaan waar May Day een potje gewicht heft met een KGB-agent. Het pad wat Bond (undercover als St. John Smythe) en Scarpine door de paardenstallen lopen kan je zelf ook volgen. Op de binnenplaats van de grote paardenstallen zag in de film Tibbett de mysterieuze dokter Mortner met het paard Pegasus lopen. Alles is grotendeels nog hetzelfde als in de film (op de in de grond verdwijnende paardenstal na uiteraard).

Rond drie uur in de middag concluderen we dat we alle Bond plekjes hebben gespot en het hoog tijd is voor onze tweede bestemming.

Château de Chantilly is een absolute aanrader voor iedere Bond fan. De filmcrew van A View To A Kill heeft optimaal gebruik gemaakt van de locatie. In tegenstelling tot het chateau in Moonraker speelt ook de historie van de locatie een functie in het verhaal van de film. Hiermee voelt Château de Chantilly als een échte Bondlocatie, eentje die ruim dertig jaar na de opnames nog steeds goed herkenbaar is voor een Bond fan.

Vanuit Chantilly rijden we in anderhalf uur naar een dorpje ten westen van Parijs, genaamd Anet. Onze bestemming is de verblijfplaats van SPECTRE agent nummer 6, kolonel Jacques Bouvar. De openingsscene van Thunderball is volledig opgenomen in en rondom Château d’Anet. Ietwat kleiner dan het optrekje van Max Zorin, maar desalniettemin even indrukwekkend!

Bij aankomst kan je je auto op exact dezelfde plek parkeren als waar 007 zijn Aston Martin DB5 in de film heeft staan. De weg voor het chateau is gemoderniseerd, maar nog steeds goed herkenbaar. Het chateau zelf ziet er aan de buitenzijde nog net zo uit als in 1965. Helaas ben ik mijn jetpack vergeten en besluit het chateau dan maar op de gebruikelijke wijze te betreden: via de toegangspoort.

Op de binnenplaats van Château d’Anet zien we aan de rechterzijde een bekende kapel staan. Hier vindt in Thunderball de uitvaart van Bouvar plaats. De filmmakers hebben het zichzelf destijds makkelijk gemaakt en zowel het chateau zelf als de bijbehorende kapel gebruikt. Waar je bij het kijken van de film nog denkt dat er een paar kilometer tussen beide optrekjes ligt, blijken ze hemelsbreed amper honderd meter uit elkaar te liggen. De prachtig gedecoreerde kapel kan je ook bezichtigen. Verwacht hier geen doodskist met JB initialen of Britse spion op een balkonnetje.

In tegenstelling tot de andere twee chateaus mag je Château d’Anet niet zonder begeleiding betreden. Erg jammer, want mijn vriend en ik verheugden ons er enorm op de knokpartij uit de film na te spelen. We mogen zelfs niet eens foto’s maken in het chateau (wat we uiteraard wel hebben gedaan).

De elegante trap met zwartwit geblokte vloer waarover Bouvar zo sierlijk mogelijk als weduwe voortbeweegt, is direct te herkennen. En uiteraard ook de kamer zelf waarin Bond zijn condoleances komt brengen. De kamer heet de Salle des Gardes en is herkenbaar aan haar met gouden beschilderingen versierde deuren, rode behang en marmeren open haard. Onze gids drukt ons nogmaals op het hart geen foto’s te maken. De Salle des Gardes is bovendien afgezet met een dik touw. Bizar hoe beschermend ze met dit vertrek omgaan wanneer je beseft dat diezelfde ruimte vijftig jaar geleden het toneel was van een brute vechtscene.

Eenmaal buiten richten we onze blik naar boven en herkennen direct de plek waar 007 zijn jetpack aantrekt (ook al is dat specifieke shot voor een green screen gefilmd). We verlaten via een karig souvenirwinkeltje (hier geen Bond attributen te bespeuren) Château d’Anet. Het is een mooi stukje Bond historie. Het exterieur van Château d’Anet is nog steeds hetzelfde als in Thunderball en alleen al om die reden een bezoekje waard.

Iets na zessen verlaten we het dorpje Anet en rijden richting het Zuidoosten van Parijs. Rond half acht arriveren we in Melun, een slaperig stadje op steenworp afstand van Chateau Nummer 3. De bestemming voor morgen. De Drax Residentie, oftewel Château de Vaux-le-Vicomte. En nee, die heeft onze Hugo niet steen voor steen verplaatst naar Californië…

Dag 002

Om half negen gaat de wekker. Na een snelle douchebeurt en een simpel ontbijtje rijden we naar Château de Vaux-le-Vicomte. In Moonraker wordt Sir Hugo Drax neergezet als een absurd rijke man die letterlijk alles kan kopen wat zijn hartje begeert. Het was een goede keuze van de filmmakers om voor zijn stulpje dit chateau te gebruiken. Het is van een ongekende schoonheid en omvang. Met name de tuinen rondom het chateau lijken oneindig groot te zijn. Iets wat Hollywood ook opviel toen ze eind jaren negentig de film The Man In The Iron Mask hier opnamen.

We laten onze auto achter op de gratis parkeerplaats en vergapen ons vanachter het hek aan de achterzijde aan het chateau. Dit is de plek waar in Moonraker de helikopter landt en Bond het statige pand betreedt. We besluiten in de voetsporen van Bond te treden en gaan via de achtertuin Château de Vaux-le-Vicomte binnen. Direct bij binnenkomst herken ik de balruimte waar Bond, samen met een Schone Franse, wordt opgehaald door een butler. De scene die hierop volgt, de ontmoeting tussen Bond en Drax, is niet in dit chateau gefilmd. De enige andere binnenopname die daadwerkelijk hier is gedaan, is de scene waarin Bond de kluis kraakt en de documenten vindt die hem uiteindelijk naar Venetië leiden. De ruimte die hiervoor is gebruikt is in werkelijkheid de bibliotheek van het chateau. Je herkent de boekenwand, het bureau en (nog leuker) de klok waaronder de kluis is verborgen.

De rest van het interieur van het chateau is prachtig maar voor een Bond liefhebber minder interessant. Op naar de tuinen dan maar! En geloof me wanneer ik zeg dat geen enkele foto de reusachtigheid van deze tuinen eer aan doet. Ik spot direct de plek waar de astronauten van Drax hun ochtendgymnastiek doen en kan het niet laten zelf ook even wat rek-en-strek oefeningetjes te doen.

Aan het uiteinde van de tuinen staat een reusachtig standbeeld van Hercules. Daar wil ik heen! Niet om die goede oude Griekse held te aanschouwen. Ik wil daarheen omdat bij dat beeld de fazantscene uit Moonraker is opgenomen. De wandeling van het chateau naar deze plek neemt al snel dertig minuten in beslag, zo wordt ons toegefluisterd. Normaal gesproken geen probleem, maar als échte Bond liefhebbers huren we net als Corinne een golfkar en tuffen er op los.

Het zicht dat je vanaf het Hercules standbeeld hebt van Château de Vaux-le-Vicomte is a feast for the eyes. Fazanten hebben we echter niet gezien. Net zo min als bloeddorstige Doberman honden of dames van adel.

En daarmee sluiten we tegen het einde van de middag ons bezoek aan Chateau Nummer Drie af. Zoals gezegd, Château de Vaux-le-Vicomte is van een adembenemende schoonheid. Als chateau indrukwekkender dan Château de Chantilly, maar als te bezoeken Bond locatie wint Zorin toch van Drax.

Terugrijdend naar Nederland, waar we het qua Bond locaties moeten doen met de Magere Brug, maken we de balans op. In twee dagen drie iconische Bondlocaties bezoeken is te doen. Je hebt voldoende tijd om alles te zien, mits je net als ons geen files of hordes toeristen treft. Vergeet het boek On the tracks of 007 niet, want hierin staat gedetailleerd beschreven waar je vervolgens de precieze filmplekjes kunt vinden. Ik kijk met een tevreden gevoel terug op een mooie trip en denk alweer na over wat de volgende Bond locatie gaat worden…

Twan Arts

Twan Arts

Twan Arts is van jongs af aan gepassioneerd door film in het algemeen en James Bond in het bijzonder. Met name de Bond films uit de jaren zestig behoren tot zijn favorieten. Hij publiceerde in 2015 het boek James Bond voor Dummies. Maandelijks schrijft Twan een column voor James Bond Nederland, waarin hij zijn eigen visie loslaat op de wereld van 007.

1 reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Mooie productie!
    is On the tracks of 007 een Nederlands initiatief?

    Tegenwoordig komt het publiek ook zelf tijdens vakanties op locaties die vroeger alleen in films te zien waren. Met name Bond maakte naam op dit gebied. Gevolg is wel dat het voor EON een grotere klus is om het Bondpubliek te blijven verrassen.

    Trouwens, is het bij JBN bekend waarom Harry Saltzman zijn aandelen aan United Artists in 1977 verkocht in plaats aan Broccoli? Was het geen 20 miljoen dat hij er voor kreeg? Zou Broccoli dat ook niet zelf op zak hebben gehad na 9 Bond films gemaakt te hebben. Misschien wel, maar gaf hij zijn vermogen liever niet weg.
    Strategisch was het beter geweest dat Broccoli de hele zaak beheerde. Maar dat kun je misschien ook omdraaien. Nu heeft MGM er ook belang bij dat telkens opnieuw het benodigde productiegeld bij elkaar wordt gehaald… denk ik. En het is (links of rechtsom) een gegarandeerde partner voor de distributie, iets wat sowieso niet op het bord van een filmproducent past.